Kansas is going bye bye


Dedication
4 Φεβρουαρίου 2011, 15:12
Filed under: passed/not gone

Με κρατάς από το χέρι σφιχτά για να μην ξεφύγω από την αφελή χαρά μου και χαθώ μέσα στο πλήθος. Εγώ κοιτάζω τη βιτρίνα με ένα τεράστιο χαμόγελο και τα μάτια γουρλωμένα κι εσύ κοιτούσες εμένα με τον ίδιο τρόπο λίγο πριν γελάσεις τρυφερά. Γιορτές, γενέθλια, γιορτή ή και όποια άλλη μέρα. Κατεβήκαμε με τον ηλεκτρικό στο κέντρο της πόλης, μόνο μαζί πηγαίναμε επειδή ήταν κοντά στο γραφείο σου. Εκεί, στο ψηλοτάβανο διατηρητέο,  με έβαζες να κάτσω σε ένα ψηλό ξύλινο σκαμπώ μπροστά σε ένα μεγάλο παλιό καθρέφτη, έβγαζες τα τακτοποιημένα κουτάκια σου και μου έδινες να δοκιμάσω χρωματιστά σκουλαρίκια. Κι εγώ ένιωθα τεράστια, το μοναδικότερο κορίτσι στον κόσμο. Καθόμαστε κάτω από το δέντρο με τις πιτζάμες μας και συναρμολογούμε το δώρο μου, με την ίδια ακριβώς χαρά κι ανυπομονησία που είχα κι εγώ. Άλλοτε με έβαζες σε τρενάκια που είχαν σχήμα σκουληκιού και περνούσαν μέσα από ένα μήλο, ή διαστημόπλοιου κοντά στο φεγγάρι και γέλαγες μαζί μου ενώ η μαμά μας κοίταζε φοβισμένη από κάτω. Σου έπινα τον αφρό από την μπύρα και οι φίλοι σου γελούσαν μαζί μου ή μου μάθαινες μπάσκετ με τη μπάλα που σου ζήτησα για δώρο.  Το κορίτσι του μπαμπά. Και σιγά σιγά μεγάλωνα και ήσουν πάντα διακριτικός μαζί μου, δε ρώταγες πολλά, ήθελες μόνο να ξέρεις αν είμαι καλά. Και όταν δεν ήμουν ή όταν είχα τις παραξενιές μου ή όταν έπαιρναν φόρα οι παράλογες επαναστάσεις μου  καθόσουν ήρεμος πλάι στο κρεβάτι μου και μου μιλούσες λογικά ανάμεσα στους λυγμούς μου. Με εκνεύριζε αφάνταστα όταν με πείραζες και γελούσες για πράγματα που δεν καταλάβαινα τότε. Τώρα πια τα λέμε και γελάμε μαζί. Αλλά ακόμα κάνω εικόνα που και που  το κοριτσάκι που ξάπλωνε τα μεσημέρια δίπλα στους γονείς της, στο δροσερό δωμάτιο, με το κεφάλι ακουμπησμένο στην μπόλικη κοιλιά σου και τα πόδια πάνω στα πόδια της μαμάς, βλέποντας ταινίες όλοι μαζί. Τις μέρες που έλειπες σε ταξίδι σου τηλεφωνούσα μόλις γυρνούσα  για να μάθεις πως ήταν η μέρα μου στο σχολείο. Σου έχω γράψει αμέτρητες σελίδες με οδηγίες γιατί η τεχνολογία δεν είναι το φόρτε σου αλλά δεν το παραδέχεσαι ποτέ και όταν τις χάνεις θα στις ξαναγράφω. Βάζεις στην άκρη τα πράγματα που επιλέγω και δεν καταλαβαίνεις και νιώθεις περήφανος γιατί είμαι εγώ. Δίνεις όλη σου τη ζωή για τη δική μου και το ήξερα πάντα αυτό και στηριζόμουν πάντα πάνω σου, ένας ακλόνητος βράχος με γκρίζα μαλλιά και το πιο ειλικρινές χαμόγελο. Και τώρα φοβάμαι να αρχίσω να βλέπω τα άσπρα σου μαλλιά, τους ρόζους στα χέρια σου και τα ραγισματάκια σου, και φοβάμαι ξανά αυτό που έλεγα κάποτε, «ο μπαμπάς μου είναι μεγάαααααλος» με πιο ρεαλιστικούς όρους. Έχεις πολλά ακόμα να δεις από εμένα και θέλω να μη χάσεις στιγμή.



Let’s do that every day
1 Ιανουαρίου 2011, 19:48
Filed under: thoughts & taunts

Επετειακό post και ολίγον τι κοινότυπο. Ας αρχίσουμε με τα βασικά. Σήμερα είναι άλλη μια μέρα. Απλά τυχαίνει να γράφεται χρησιμοποιώντας πολλές φορές τον αριθμό 1. Παρόλα αυτά, επειδή το άκουσα πολλές φορές σήμερα, θα παπαγαλίσω και θα το επαναλάβω:

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Δεν μπορώ να πω ότι στενοχωριέμαι που έφυγε το ’10. Ήταν δύσκολη χρονιά για πολλούς. Αλλά αυτός ο ισχυρισμός θα ισχύσει μόνο εφόσον το ’11 κάνει κάποια διαφορά, προς βελτιωση μεριά κατά προτίμηση. Αν επίσης ισχύει ότι η πρώτη μέρα του χρόνου είναι ενδεικτική για το πως θα σου πάει ολόκληρος ο χρόνος (ανθρωπολογικά πειράματα με κάνουν να το αμφισβητώ αλλά τα κλισέ είναι μέρος της παράδοσης φαίνεται) τότε με περιμένουν τα καλύτερα!

Πρόσωπα που αγαπάς και σ’αγαπούν να στέκονται δίπλα σου, πολλά γέλια και εκπλήξεις να σε βρίσκουν, ν’ ανακαλύπτεις σταθερά πράγματα για νέους ανθρώπους και νέα πράγματα για σταθερούς ανθρώπους της ζωής σου. Να μπορείς να λες σε λίγους αλλά καλούς ότι τους αγαπάς και να σε αγκαλιάζουν σφιχτότερα, να ενθουσιάζεσαι με χαμόγελα, λέξεις και αγγίγματα με νόημα, να πιστεύεις ότι τα περίεργα είναι μέρος της ζωής και αν δε σου πολυαρέσουν στο χέρι σου είναι να τ’ αλλάξεις. Να εκτιμάς όσα σου δίνουν οι άλλοι από την καρδιά τους, να είσαι περήφανος για το παραμικρό βήμα που κάνεις και να μη χαρ(-αμ-)ίζεσαι πουθενά που δεν αξίζει. Να βρεις αυτούς με τους οποίους συνεννοείσαι με τα μάτια και θα σου κρατήσουν το χέρι όταν χρειαστεί χωρίς να το ζητήσεις. Να ακούς, να παρατηρείς, να μαθαίνεις και να ανακαλύπτεις. Να μιλάς, να χαμογελάς και να έχεις ιστορίες να πεις. Α, και κατά τ’ άλλα, ότι επιθυμείς να το πάθεις.

Η καλύτερη απάντηση στις κουβέντα-να-γίνεται ατάκες τις βραδιάς για τις ευχές του νέου έτους ήταν «εγώ δεν εύχομαι, προγραμματίζω». Ελπίζω, λοιπόν, κι εγώ με τη σειρά μου να βρω ποια είναι αυτά που θέλω να βάλω στο πρόγραμμα και να τα κυνηγήσω όσο καλύτερα μπορώ. Τα υπόλοιπα ελπίζω απλώς να καταφέρω να τα κρατήσω.



A cold night’s dream
10 Δεκεμβρίου 2010, 17:56
Filed under: morpheus' games

Στη wordpress χιονίζει εδώ και κάποιες μέρες. Έξω ίσα που κάνει φουτζίτσου. Παρ’ αυτά, εγώ ετοιμάζομαι για τις γιορτές με την ίδια χαρά που έχω καταφέρει να διατηρήσω από μικρή. Στόλισα και το σπίτι. Στόλισα, λέμε τώρα, σε πολλλλλά εισαγωγικά. Μερικά ξύλινα παιχνιδάκια, κάτι αστεράκια που φωτίζουν και ένα συρμάτινο δεντράκι με λαμπάκια συνολικού ύψους 20 εκατοστών. Αυτά έχω. Αλλά είναι υπεραρκετά όταν τα χαζεύεις το βράδυ από τον καναπέ μέσα από το κουβερτάκι σου ξεκλέβοντας ματιές από την ταινία. Κατάφερα να δω και christmas related όνειρο. Γιατί και πως, μη με ρωτάτε. Αλλά είδα.

Ήμουν λέει στο πατρικό μου σπίτι, κάτω από το πλουμιστό τεράστιο δέντρο μας, με τα αγαπημένα μου παιχνίδια να καθρεφτίζουν πάνω στις μεγάλες κόκκινες μπάλες και αγκαλιά με τον γλυκήτατο stuffed santa που λατρεύω παιδιώθεν. Καθισμένη στο χαλί, τα πόδια σταυρωμένα, τα φώτα σβηστά να χαζεύω τα χρώματα από τα ρυθμικά φωτάκια του δέντρου στον τοίχο και την σιγανή μουσικούλα που βγάζουν από το ξεκούρδιστο κουτάκι, παίζοντας σε λούπα μίντι χριστουγενιάτικους ρυθμούς. Βουτάω κάθε τόσο το δάχτυλο στην πιατέλα με τους κουραμπιέδες και κλέβω τη ζάχαρη άχνη. Φοράω το πιο ζεστό και μαλακό μου πουλόβερ, τις χνουδωτές μου κάλτσες και η μαμά ετοιμάζει κάστανα στην κουζίνα. Κάτω από το δέντρο υπάρχει ένα κουτί αμπαλαρισμένο με ένα γυαλιστερό ασημί χαρτί και μια τεράστια κόκκινη κορδέλα. Δε μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Η κάρτα γράφει: «You made it through, so thats for you! xoxo». Με ανυπομονησία και λαχτάρα το παίρνω στα πόδια μου και ανοίγω σιγά σιγά το καπάκι. Κάπου εκεί ξύπνησα. Με ένα τεράστιο χαμόγελο, σα να με πήρε ο ύπνος με μια κρεμάστρα στο στόμα.

Εσείς τι θέλετε καλύτερα για φέτος??



You got a one-year-old!
29 Οκτωβρίου 2010, 10:36
Filed under: a bit of randomness

Το Kansas έγινε 1 έτους! Μαζί του συμπλήρωσε και η υπογράφουσα τον πρώτο χρόνο μιας νέας ζωής. Ήταν ομολογουμένως ένας περίεργος χρόνος.

Ένα χρονιάρικο που ήρθε σ’ έναν καινούριο κόσμο πρέπει να ανακαλύψει τα πάντα γύρω του, να αποκτήσει συνήθειες και να αρχίσει να συνειδητοποιεί σιγά σιγά τον εαυτό του. Στο συμπλήρωμα του πρώτου χρόνου έχει πλέον αρχίσει να μαθαίνει να κινείται μόνο του, να πίνει και να χειρίζεται αντικείμενα. Αρχίζει να μιλάει, να παρατηρεί τους γύρω του και να επικοινωνεί μαζί τους. Αντιλαμβάνεται πλέον τη δυσαρέσκεια των άλλων, μπορεί να εκφράσει την αγάπη του, μπορεί να δείξει φόβο ή θυμό. Τείνει να προσκολλάται σε αντικείμενα ασφάλειας και ηρεμεί όταν το βάζεις σε πρόγραμμα ή σε μια ρουτίνα.

Hey, I realised… I just turned 1!



12 hours + 5 painkillers = 65 mails – 3 interviews
26 Οκτωβρίου 2010, 12:15
Filed under: daily live, work stories

Μα πόσο ευχάριστη διαδικασία είναι το να ψάχνεις δουλειά! Θα μπορούσα να το κάνω για πάντα…ΝΟΤ.

Έχει 2 μήνες τώρα που άρχισα να χρησιμοποιώ αυτό το dreadful ρήμα για να περιγράφω τα νέα μου. «Να, μωρέ, ψάχνω…» <insert tilted head motion & sad expression>. Ναι, κρίση, μπλα μπλα, δύσκολοι καιροί, μπλα μπλα, δεν υπάρχουν δουλειές, μπλα μπλα. Well….

6 ώρες… μου πήρε να ανανεώσω το βιογραφικό και το portfolio (το αρχικό μου είχε πάρει 2-3 μέρες).

2 ώρες… περίμενα το μαλάκα το φωτοτυπά να μου το τυπώσει.

65 mail… έστειλα σε γραφεία at random (μόνο 3 ήταν απο αγγελίες, είναι κλειστός ο κύκλος προσλήψεων), 30 πριν 2 μήνες και 35 τώρα.

12 ώρες… μου πήρε συνολικά να βρώ και να χαζέψω όλα τα site των γραφείων και να κάνω ένα υποτυπώδες ξεκαθάρισμα, αποκλείοντας κυρίως αυτά που θα ήθελαν μετακίνηση 1 ώρας για να πας και αυτά που ειδικεύονται στην κατασκευή κοτετσιών και σουβλατζίδικων.

5 παυσίπονα… χρειάστηκα για να αντέξω τον πονοκέφαλο που δημιουργήθηκε από τις παραπάνω ώρες.

8 mail… πήρα από γραφεία που είχαν την ευγένεια να μου απαντήσουν έστω ότι δεν προσλαμβάνουν κόσμο σε αυτή τη φάση, κι ας ήταν κονσέρβα [ Αγαπητέ συνάδελφε / κύριε Dorothy…]

3 συναντήσεις… ήταν το αποτέλεσμα των 30 πρώτων mail, 2 από τις οποίες προφανώς δεν ήταν αποτελεσματικές (ψάχνω ακόμα λέμε) και η τρίτη που έγινε μπας και χρειαστούν άτομο στο αόριστο μέλλον [υποθέτω δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν εκείνη τη μέρα μεταξύ 5-6 το απόγευμα].

10%… το ποσοστό που προκύπτει από το παραπάνω συλλογισμό. Περιμένω 3,5 συναντήσεις από τα υπόλοιπα που έστειλα.

9 μήνες… είναι η προϋπηρεσία που δεν αρκεί για να εντυπωσιάσει τον πιθανό μέλλοντα εργοδότη, αλλά ήταν υπεραρκετή για να ισοπεδώσει την ιδεαλιστική ομορφιά που σου δημιούργησε επί 7 χρόνια η σχολή για το αντικείμενο.

1 συμμετοχή σε διαγωνισμό… είναι το χάσιμο χρόνου και χρήματος που πρέπει να θυσιάσω μπας και θυμηθώ ποια είναι αυτή η χαρά του επαγγέλματος που διάλεξα.

1 απογοητευμένο αρχιτεκτονάκι… είναι το αποτέλεσμα της παραπάνω διαδικασίας μιας και συνειδητοποιεί ότι αν δεν έχεις άκρες δεν μπαίνεις εύκολα στον κύκλο (σουρρεαλιστικό approach).

10 κιλά… ζυγίζει το βάρος του κουράγιου που πρέπει να πάρει το said αρχιτεκτονάκι για να κινήσει διαδικασίες πιο αποφασιστικά, γιατί αλλιώς μας βλέπω να μοιράζουμε φυλλάδια στα φανάρια.



Ils sont fous ces romains!
1 Οκτωβρίου 2010, 11:59
Filed under: a bit of randomness, see & listen

Μα, autocad και στο iPhone?!?  Seriously, dear Autodesk? Μπορώ να καταλάβω το λόγο ύπαρξης εκατομμυρίων applications για χαζοπαίχνιδα, ιντερνετικών εφαρμογών όπως το msn, το skype ή το failbook, απλοποιημένες μεταφορές του photoshop ή του sketchbook, μπορώ ακόμα να καταλάβω και αυτές τις χαζομάρες που κάνουν την οθόνη να δείχνει σα να είναι γεμάτη μπύρα και όταν κάνεις tilt τη συσκευή να φαίνεται σα να αδειάζει το «ποτήρι» σου. Αλλά autocad δεν περίμενα, ρε φίλε!! Και να σκεφτείς ότι ακόμα δεν έχει βγει το  πρόγραμμα καν για mac (αν και πλησιάζει και αυτή η ώρα επιτέλους). Δεν μπορώ να πω όμως, το να είσαι αρχιτέκτονας και να έχεις autocad ακόμα και στο κινητό σου προσθέτει πολλά ultra-geeky-coolness-points (along side με το plants vs zombies κι ας το έχεις τερματίσει 3 φορές ήδη και στο pc).

Αναρωτιόμουν πάντως σε τι μπορεί να χρησιμεύσει αυτή η εφαρμογή αφού το να σχεδιάσεις είναι πρακτικώς αδύνατο πάνω σε αυτή την οθονίτσα με τα εκάστοτε χοντροδάχτυλα και την ακρίβεια που μπορεί να απαιτεί ένα τέτοιο σχέδιο. Ίσως η Autodesk να έχασε κάποιο στοίχημα με την Apple. Γιατί η δυνατότητα αυτή σου δίνεται, έστω σε ένα πολύ basic επίπεδο. Τώρα ποιος μπορεί να την εκμεταλλευτεί και πως παραμένει ένα μυστήριο για μένα. Κατέληξα λοιπόν, στο ότι πέρσι στα γιαπιά και τις επιβλέψεις που ανακαλύπταμε κάποια διάσταση που δεν είχε μπει στα σχέδια και μπορεί να χρειαζόταν στον μάστορα, αντί να τρέχω σαν το Βέγγο στο γραφείο για να τυπώνω ξανά – μανά ή να προσπαθούμε στο περίπου να υπολογίσουμε με κλιμακόμετρα, βουαλά! η λύση θα ήταν στο χέρι μου. Measure, line, tap, result! Now THAT’S handy!! Οκ οκ, τουλάχιστον η εφαρμογή διατίθεται δωρεάν…



Dear Magic 8 ball
25 Σεπτεμβρίου 2010, 10:58
Filed under: daily live

Θα σταματήσει καθόλου να βρέχει σήμερα γιατί μου χαλάει τα σχέδια? YES IN DUE TIME. Μάλιστα, μόλις δυνάμωσε η βροχή. Οκ, ας το σοβαρέψουμε λίγο. Λες να βρω καμιά δουλίτσα κι εγώ τώρα στα κοντά? GO FOR IT. Μωρέ i’m going αλλά δεν είδα ακόμα φως στο τούνελ. Μμμ, μακάρι πάντως γιατί η τράπεζα ΜΠΑΜΠΑΣ έχει αρχίσει να κάνει παράπονα. Ας το χοντρύνω κι άλλο. Μήπως, λέω μήπως, η δουλίτσα που θα βρω θα πληρώνει κι ανάλογα ώστε να μπορώ να τα βγάζω πέρα χωρίς έξτρα επιδοτήσεις? DON’T BET ON IT. Φτου! Είπα κι εγώ ότι φέτος δε θα δουλέψω πάλι ως εθελόντρια. Εντάξει, εντάξει, έστω ας πούμε ότι οι ώρες θα είναι λογικές και το περιβάλλον ευχάριστο, ε? MY SOURCES SAY NO. Τέεεεεεελεια! Δηλαδή θα βρω τη χειρότερη δυνατή περίπτωση για δουλειά. Wait, ένα λεπτό, θα είναι τουλάχιστον σε αρχιτεκτονικό γραφείο? OUTLOOK SO SO. Α-ΨΟ-ΓΑ! Δηλαδή υπάρχει και περίπτωση να πιάσω δουλειά τα βράδια στην καντίνα της Μιχαλακοπούλου? YES. Εεεεεε, αυτό δεν ήταν καν κανονική ερώτηση! Οκ, έστω ότι αποδέχομαι ότι η δουλειά δε θα είναι ότι καλύτερο, θα καταφέρω να πάω έστω κανένα ταξιδάκι που το ζαχαρώνω τόσο καιρό? LOOKING GOOD. Αυτά είναι! Λεφτά για το ταξιδάκι θα βρώ? WHO KNOWS. Crap, με οτοστόπ με βλέπω να ταξιδεύω. Η δουλειά προβλέπεται χάλια, το ταξίδι ταλαιπωρία. Τι να πω, τουλάχιστον, το καινούριο λαπτοπάκι, που το περιμένω εδώ και ενάμιση μήνα, θα φτάσει ποτέ στα χέρια μου? FORGET ABOUT IT. Μάλιστα. Πότε είπαμε θα σταματήσει να βρέχει?