Σχεδόν ένας χρόνος. Απομακρύνθηκα γιατί είδα ότι οι σκέψεις μου έκαναν κύκλους, και είπα να φύγω, βήματα και άλματα μακριά, να βρώ άλλα πράγματα να γράψω και τότε να επιστρέψω και να τα πω. Σχεδόν ένας χρόνος. Πέρασε, και ξύπνησα σήμερα κι έκανα ένα πέρασμα από τα γραμμένα και μου φάνηκαν σα να σου τα έλεγα χτες. Και δεν είμαι σίγουρη αν η ζωή απλώς κάνει κύκλους ή αν έχει πατηθεί το pause. Η’ αν απλά πρέπει να καταλάβω ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Το πιστεύω αυτό? Νομίζω ναι. Οι συγκυρίες, οι ευκαιρίες, οι εμπειρίες και οι γύρω είναι αυτοί που βγάζουν άλλα κομμάτια του εαυτού σου και σε κάνουν να νομίζεις ότι αλλάζεις. Η κυνική πλευρά μου έδωσε χαστούκι στην ιδεαλιστική μου, μόλις. Και σε αυτό το χρόνο ο άνθρωπος είδε αυτό που δεν είμαι, το περαστικό είδε την πραγματικότητα, η ευχαρίστηση έγινε δουλειά, η μάνα είναι περήφανη για κάτι που δεν έκανα σωστά και ο φίλος βαρέθηκε να ακούει την ίδια κασέτα. Το shuffle έκανε λάθος μοίρασμα. Και πάλι, στις πιο διεστραμμένες ώρες μου θα άλλαζα μόνο της στιγμές που σε έχασα και όχι αυτές που έχασα εμένα? Τα άσχημα τα κρατάω σε γραπτά και τα όμορφα σε φωτογραφίες και όσο πιο σφιχτά τα κρατάω το σύστημα παθαίνει overload. Έχω γίνει γκρι, φίλε πόσο δίκιο έχεις. Αλλά ξέρεις τι, νομίζω ότι ξεβάφει. Και από κάτω έχει χρώμα.
Filed under: thoughts & taunts
what was once a need is now a game
the one we played with us as pawns
an unasked question never answered
hangs low above our heads
gambling all i got to save an image
a breath on the back of my neck
a kiss on the shoulder
and a wave goodbye
and in the moment i could not resist
i became the girl with the number three.
Filed under: thoughts & taunts
Με τα πόδια χωμένα σε τσιμέντο για πολύ καιρό, αυτή η αίσθηση ότι δε μπορείς να κουνηθείς, να κάνεις ένα και μοναδικό βήμα μπροστά και να αλλάξεις έστω και λίγο την οπτική σου γωνία. Κουραστική διαδικασία μέχρι που μια μέρα το τσιμέντο απλά γέρασε, άρχισε να σπάει και η αίσθηση αρχίζει να επιστρέφει στα άκρα σου. Αργά αλλά σταθερά. Όσα έβλεπες στη ζωή σου καθημερινά και τεράστια αρχίζουν να ξεθωριάζουν και μια νέα εικόνα εμφανίζεται μπροστά σου και σου γελάει συνθηματικά. Τόσο καιρό ήταν απλό. Οι παρωπίδες που φόρεσες στο κεφάλι σου ήταν αυτές που αλοίωσαν τον κόσμο, δεν ήταν ο κόσμος διαφορετικός. Και τώρα που βλέπεις τις μικρές ενοχές βάζεις τα πράγματα σε σειρά και επιλέγεις. Τι χρειάζεσαι? Οι πληγές μπορεί να είναι ακόμα φρέσκες αλλά έχουν αρχίσει να κλείνουν και αποκτάς ξανά δύναμη και εμπιστοσύνη. Στον εαυτό σου και στους γύρω σου. Στη θεά Τύχη και στην κυρία Μοίρα. Σε όσα σκέφτεσαι που μεταφράζονται στο τι κάνεις. Στον κόσμο που έχεις δίπλα σου γιατί σε ξέρουν και σε αγαπούν και όχι σε αυτούς που σε έβλεπαν σαν ένα γυαλιστερό αξεσουάρ ή μια απέλπιδα προσπάθεια να θρέψουν τον σημαδεμένο τους εγωισμό. Όλα μέρος ενός μονοπατιού που χρειαζόταν να διανύσεις, αφήνοντάς σου όμορφες εικόνες και σκληρά μαθήματα. Τώρα είναι αλλουνού το πρόβλημα. Ας βρει τη λύση κάποιος άλλος με τη σειρά του. Γιατί έχει κι αυτό το ενδιαφέρον του. Αλλά εσύ το έμαθες πια και δεν χρειάζεται να ψάξεις άλλο. Το βρήκες μέσα από δύσκολα και άσχημα, δάκρυα και χαμόγελα, στιγμές έκστασης και παραλογισμού. Και αν αυτό δε σε κάνει έτοιμο να προχωρήσεις, τότε δεν ξέρω τι.
Filed under: thoughts & taunts
Πολύ λεπτές αυτές οι γραμμές. Και θολές. Πότε ξέρεις αν τις πέρασες ή όχι? Υποθέτω αν δεν το ξέρεις μάλλον δεν τις έχεις περάσει ακόμα. Αλλά είναι κοντά, πολύ πολύ κοντά, στο λένε τα σημάδια και οι σκέψεις σου. Δύσκολος ο δρόμος αλλά μια μέρα θα κάνεις απλά ένα βήμα και θα είναι όλα πίσω σου. Και τότε… ε, τότε θα λές ότι πήρες ένα ακόμα μάθημα.
Filed under: passed/not gone
Με κρατάς από το χέρι σφιχτά για να μην ξεφύγω από την αφελή χαρά μου και χαθώ μέσα στο πλήθος. Εγώ κοιτάζω τη βιτρίνα με ένα τεράστιο χαμόγελο και τα μάτια γουρλωμένα κι εσύ κοιτούσες εμένα με τον ίδιο τρόπο λίγο πριν γελάσεις τρυφερά. Γιορτές, γενέθλια, γιορτή ή και όποια άλλη μέρα. Κατεβήκαμε με τον ηλεκτρικό στο κέντρο της πόλης, μόνο μαζί πηγαίναμε επειδή ήταν κοντά στο γραφείο σου. Εκεί, στο ψηλοτάβανο διατηρητέο, με έβαζες να κάτσω σε ένα ψηλό ξύλινο σκαμπώ μπροστά σε ένα μεγάλο παλιό καθρέφτη, έβγαζες τα τακτοποιημένα κουτάκια σου και μου έδινες να δοκιμάσω χρωματιστά σκουλαρίκια. Κι εγώ ένιωθα τεράστια, το μοναδικότερο κορίτσι στον κόσμο. Καθόμαστε κάτω από το δέντρο με τις πιτζάμες μας και συναρμολογούμε το δώρο μου, με την ίδια ακριβώς χαρά κι ανυπομονησία που είχα κι εγώ. Άλλοτε με έβαζες σε τρενάκια που είχαν σχήμα σκουληκιού και περνούσαν μέσα από ένα μήλο, ή διαστημόπλοιου κοντά στο φεγγάρι και γέλαγες μαζί μου ενώ η μαμά μας κοίταζε φοβισμένη από κάτω. Σου έπινα τον αφρό από την μπύρα και οι φίλοι σου γελούσαν μαζί μου ή μου μάθαινες μπάσκετ με τη μπάλα που σου ζήτησα για δώρο. Το κορίτσι του μπαμπά. Και σιγά σιγά μεγάλωνα και ήσουν πάντα διακριτικός μαζί μου, δε ρώταγες πολλά, ήθελες μόνο να ξέρεις αν είμαι καλά. Και όταν δεν ήμουν ή όταν είχα τις παραξενιές μου ή όταν έπαιρναν φόρα οι παράλογες επαναστάσεις μου καθόσουν ήρεμος πλάι στο κρεβάτι μου και μου μιλούσες λογικά ανάμεσα στους λυγμούς μου. Με εκνεύριζε αφάνταστα όταν με πείραζες και γελούσες για πράγματα που δεν καταλάβαινα τότε. Τώρα πια τα λέμε και γελάμε μαζί. Αλλά ακόμα κάνω εικόνα που και που το κοριτσάκι που ξάπλωνε τα μεσημέρια δίπλα στους γονείς της, στο δροσερό δωμάτιο, με το κεφάλι ακουμπησμένο στην μπόλικη κοιλιά σου και τα πόδια πάνω στα πόδια της μαμάς, βλέποντας ταινίες όλοι μαζί. Τις μέρες που έλειπες σε ταξίδι σου τηλεφωνούσα μόλις γυρνούσα για να μάθεις πως ήταν η μέρα μου στο σχολείο. Σου έχω γράψει αμέτρητες σελίδες με οδηγίες γιατί η τεχνολογία δεν είναι το φόρτε σου αλλά δεν το παραδέχεσαι ποτέ και όταν τις χάνεις θα στις ξαναγράφω. Βάζεις στην άκρη τα πράγματα που επιλέγω και δεν καταλαβαίνεις και νιώθεις περήφανος γιατί είμαι εγώ. Δίνεις όλη σου τη ζωή για τη δική μου και το ήξερα πάντα αυτό και στηριζόμουν πάντα πάνω σου, ένας ακλόνητος βράχος με γκρίζα μαλλιά και το πιο ειλικρινές χαμόγελο. Και τώρα φοβάμαι να αρχίσω να βλέπω τα άσπρα σου μαλλιά, τους ρόζους στα χέρια σου και τα ραγισματάκια σου, και φοβάμαι ξανά αυτό που έλεγα κάποτε, “ο μπαμπάς μου είναι μεγάαααααλος” με πιο ρεαλιστικούς όρους. Έχεις πολλά ακόμα να δεις από εμένα και θέλω να μη χάσεις στιγμή.
Filed under: daily live
…BEEEEEEEEEEEEEEEEEEP… BEEP BEEP BEEP BEEP. K-TONG! Γαμημένο ξυπνητήρι. Καλά σε ξεσυνήθησα. Τι θέλεις πάλι πίσω στη ζωή μου? Και να πεις ότι έκανες και τη δουλειά σου κάτι θα πηγαινοερχόταν. Απλά σε κλέινω και επιστρέφω στην αγαπημένη μου ασχολία. Γιατί αν με ρωτήσει κάποιος τι κάνω, θα του πω “ξέρω γω, κοιμάμαι, αλλά καλά περνάω στον ύπνο μου”. Ώρες πολλές, περισσότερες απο το απαιτούμενο, ώρες που πιάνω τον εαυτό μου να ανυπομονεί για την ώρα που θα δείξει τα πρώτα σημάδια νύστας ωστε να πάω να χωθώ στα παπλώματα και να χαθώ στον όμορφο κόσμο μου, εκείνον τον αγγελικά πλασμένο. Διακοπές από κάποιον που με σκεφτηκε από τα παλιά, κάποιον που αναρωτιέται που είμαι, κάποιον που μου έγραψε αυτό που δεν ήθελα και κάποιον που θέλει να με δει το πρωί. Το υπόλοιπο μισό της μέρας με κυριεύει μια απάθεια, τέτοια που κάνει εντύπωση ακόμα και σ’ εμένα. Η’ μάλλον κάνει εντύπωση μόνο σ’ εμένα γιατί από τους γύρω την κρατάω κρυφή. Ένα “βαριέμαι να ασχολούμαι συνέχεια με τα ίδια προβλήματα” ή κατιτίς παρόμοιο. Αφού με την ανησυχία προκοπή δεν είδαμε, έκανε kick in το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και πράγματα που άλλοτε θα με έκαναν κομμάτια πλέον σχεδόν δεν τα αφήνω να με αγγίξουν. Τους χαρίζω δυο τρεις σκέψεις, έτσι για την τιμή των όπλων. Και μετά τα σπρώχνω βαθιά κάτω, κάθομαι και πάνω τους μπας και κλείσει η βαλίτσα. Και οι μέρες περνάνε και προκοπή δε βλέπουμε. Θα εκραγεί η βαλίτσα ανά πάσα στιγμή. Μου είπαν ότι το να κοιμάσαι τόσο πολύ σημαίνει ότι υποσυνείδητα ξέρεις ότι περνάς καλύτερα στον ύπνο σου και γι αυτό το αποζητάς όλο και περισσότερο. I don’t want to sleep my life away. Bollocks, και στον ξύπνιο μου μια χαρά περνάω. Ίσως στον ύπνο όμως περνάω δυο και τρεις.
Filed under: thoughts & taunts
Επετειακό post και ολίγον τι κοινότυπο. Ας αρχίσουμε με τα βασικά. Σήμερα είναι άλλη μια μέρα. Απλά τυχαίνει να γράφεται χρησιμοποιώντας πολλές φορές τον αριθμό 1. Παρόλα αυτά, επειδή το άκουσα πολλές φορές σήμερα, θα παπαγαλίσω και θα το επαναλάβω:
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
Δεν μπορώ να πω ότι στενοχωριέμαι που έφυγε το ’10. Ήταν δύσκολη χρονιά για πολλούς. Αλλά αυτός ο ισχυρισμός θα ισχύσει μόνο εφόσον το ’11 κάνει κάποια διαφορά, προς βελτιωση μεριά κατά προτίμηση. Αν επίσης ισχύει ότι η πρώτη μέρα του χρόνου είναι ενδεικτική για το πως θα σου πάει ολόκληρος ο χρόνος (ανθρωπολογικά πειράματα με κάνουν να το αμφισβητώ αλλά τα κλισέ είναι μέρος της παράδοσης φαίνεται) τότε με περιμένουν τα καλύτερα!
Πρόσωπα που αγαπάς και σ’αγαπούν να στέκονται δίπλα σου, πολλά γέλια και εκπλήξεις να σε βρίσκουν, ν’ ανακαλύπτεις σταθερά πράγματα για νέους ανθρώπους και νέα πράγματα για σταθερούς ανθρώπους της ζωής σου. Να μπορείς να λες σε λίγους αλλά καλούς ότι τους αγαπάς και να σε αγκαλιάζουν σφιχτότερα, να ενθουσιάζεσαι με χαμόγελα, λέξεις και αγγίγματα με νόημα, να πιστεύεις ότι τα περίεργα είναι μέρος της ζωής και αν δε σου πολυαρέσουν στο χέρι σου είναι να τ’ αλλάξεις. Να εκτιμάς όσα σου δίνουν οι άλλοι από την καρδιά τους, να είσαι περήφανος για το παραμικρό βήμα που κάνεις και να μη χαρ(-αμ-)ίζεσαι πουθενά που δεν αξίζει. Να βρεις αυτούς με τους οποίους συνεννοείσαι με τα μάτια και θα σου κρατήσουν το χέρι όταν χρειαστεί χωρίς να το ζητήσεις. Να ακούς, να παρατηρείς, να μαθαίνεις και να ανακαλύπτεις. Να μιλάς, να χαμογελάς και να έχεις ιστορίες να πεις. Α, και κατά τ’ άλλα, ότι επιθυμείς να το πάθεις.
Η καλύτερη απάντηση στις κουβέντα-να-γίνεται ατάκες τις βραδιάς για τις ευχές του νέου έτους ήταν “εγώ δεν εύχομαι, προγραμματίζω”. Ελπίζω, λοιπόν, κι εγώ με τη σειρά μου να βρω ποια είναι αυτά που θέλω να βάλω στο πρόγραμμα και να τα κυνηγήσω όσο καλύτερα μπορώ. Τα υπόλοιπα ελπίζω απλώς να καταφέρω να τα κρατήσω.
Filed under: vonderful fings
Βγήκα βόλτα σήμερα με τη lubitel 2. Είναι μια παλιά φωτογραφική του μπαμπά μου που σαν επιλεκτικός ρακοσυλέκτης (τον λατρεύω γι αυτό) αποφάσισε να την κρατήσει για 45 χρόνια μιας και ήταν η πρώτη που είχε σαν πιτσιρικάς. Η μηχανή αυτή είχε μείνει σαν διακοσμητικό στο ράφι επί τουλάχιστον 35 χρόνια και όταν μπήκα στην εφηβεία την είδα, τη λάτρεψα και την υιοθέτησα. Αλλά δεν είχα βρεί την ευκαιρία και τον τρόπο να τη χρησιμοποιήσω. Σκεφτόμουν μόνο από τι περιπέτειες θα είχε περάσει από την άγνωστη ζωή των γονιών μου, από τις δικές τους τρέλες και από έναν κόσμο χαρούμενων νιάτων που δεν γνώρισα εγώ ποτέ.
Μετά από το διακριτικό nudging φίλων μου, τη σκέπασα μ’ ένα μαντήλι, την έβαλα στην τσάντα και την έβγαλα βόλτα στο εορταστικό κλίμα του κέντρου της πόλης. Ο απόλυτος manual χειρισμός της με συνεπήρε. Ανοίγεις την πλάτη της και την καλύπτεις με τον φίλμ τυλίγοντάς το στο καρούλι και στρίβοντας την τροχαλία.Το διακριτικό whir-whir όταν γυρνάς τις στάσεις, το κλανκ του κλείστρου, τους φακούς να γυρίζουν με ρυθμό σα γρανάζια ρυθμίζοντας ταχύτητα και διάφραγμα και το αιφνιδιαστικό ματάκι on top. Την κρατάς στο στήθος σου σαν κάτι πολύτιμο και αγαπημένο, σκύβεις το κεφάλι και καδράρεις μέσα από το στρογγυλό φακό που σου αντιστρέφει την εικόνα σαν καθρέφτης. Το σιδερένιο βάρος της στα χέρια σου και οι μικροσκοπικοί λεβιέδες που θέλουν χειρουργικές σχεδόν κινήσεις φαντάζουν καινούρια σαν αίσθηση αλλά ταυτόχρονα πιο οικεία γιατί κοπιάζεις για να τραβήξεις την εικόνα, τη σκέφτεσαι και τη μελετάς. Και η έκπληξη θα φανεί μετά, όταν εμφανιστεί το φιλμ. Πέτυχε? Με έναν αφελή ρομαντισμό ένιωσα χαρούμενη που της έδειξα ότι όχι απλά είναι ακόμα χρήσιμη, αλλά είναι ξεχωριστή και σημαντική. Σαν να σου λέει κάποιος ότι το όμορφο παρελθόν μπορεί να ξανάρθει ανανεωμένο και με όρεξη για καινούριες εμπειρίες, για διαφορετικές στιγμές. Σου αποτυπώνει σαν στάμπα στο μυαλό ότι μια φωτογραφία δεν είναι ένα απλό και καθημερινό πράγμα, ότι είναι φαινόμενο το να μπορείς να αποτυπώσεις εικόνες από τη ζωή σου ή τις ζωές των άλλων που κρατάνε μια στιγμή, σαν τεχνητή μνήμη, σε ένα χαρτί για πάντα.
Lubitel σημαίνει αρχάριος. Θα έπρεπε να σημαίνει και μαγικός.
Filed under: morpheus' games
Στη wordpress χιονίζει εδώ και κάποιες μέρες. Έξω ίσα που κάνει φουτζίτσου. Παρ’ αυτά, εγώ ετοιμάζομαι για τις γιορτές με την ίδια χαρά που έχω καταφέρει να διατηρήσω από μικρή. Στόλισα και το σπίτι. Στόλισα, λέμε τώρα, σε πολλλλλά εισαγωγικά. Μερικά ξύλινα παιχνιδάκια, κάτι αστεράκια που φωτίζουν και ένα συρμάτινο δεντράκι με λαμπάκια συνολικού ύψους 20 εκατοστών. Αυτά έχω. Αλλά είναι υπεραρκετά όταν τα χαζεύεις το βράδυ από τον καναπέ μέσα από το κουβερτάκι σου ξεκλέβοντας ματιές από την ταινία. Κατάφερα να δω και christmas related όνειρο. Γιατί και πως, μη με ρωτάτε. Αλλά είδα.
Ήμουν λέει στο πατρικό μου σπίτι, κάτω από το πλουμιστό τεράστιο δέντρο μας, με τα αγαπημένα μου παιχνίδια να καθρεφτίζουν πάνω στις μεγάλες κόκκινες μπάλες και αγκαλιά με τον γλυκήτατο stuffed santa που λατρεύω παιδιώθεν. Καθισμένη στο χαλί, τα πόδια σταυρωμένα, τα φώτα σβηστά να χαζεύω τα χρώματα από τα ρυθμικά φωτάκια του δέντρου στον τοίχο και την σιγανή μουσικούλα που βγάζουν από το ξεκούρδιστο κουτάκι, παίζοντας σε λούπα μίντι χριστουγενιάτικους ρυθμούς. Βουτάω κάθε τόσο το δάχτυλο στην πιατέλα με τους κουραμπιέδες και κλέβω τη ζάχαρη άχνη. Φοράω το πιο ζεστό και μαλακό μου πουλόβερ, τις χνουδωτές μου κάλτσες και η μαμά ετοιμάζει κάστανα στην κουζίνα. Κάτω από το δέντρο υπάρχει ένα κουτί αμπαλαρισμένο με ένα γυαλιστερό ασημί χαρτί και μια τεράστια κόκκινη κορδέλα. Δε μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Η κάρτα γράφει: “You made it through, so thats for you! xoxo”. Με ανυπομονησία και λαχτάρα το παίρνω στα πόδια μου και ανοίγω σιγά σιγά το καπάκι. Κάπου εκεί ξύπνησα. Με ένα τεράστιο χαμόγελο, σα να με πήρε ο ύπνος με μια κρεμάστρα στο στόμα.
Εσείς τι θέλετε καλύτερα για φέτος??
Filed under: daily live
Αυτές οι στιγμές όπου αιωρείσαι ανάμεσα στο όνειρο και τη συνείδηση, εκεί που όλα είναι πιθανά και απτά, που το κεφάλι σου ξεφεύγει και πλάθει ιστορίες όμορφες και μαγικές, που εκφράζεις φόβους και συναισθήματα χωρίς εκλογικεύσεις. Αυτές τις στιγμές που τα χρώματα λείπουν αλλά τα ξέρεις ήδη, που ζεις την παράλληλη και παράλογη ζωή ενός που σου μοιάζει, εκεί που το πρόβλημα είναι μαλακό και ασήμαντο, που τα λεφτά δεν παίζουν ρόλο και τα χέρια που σε αγκαλιάζουν είναι τα σημαντικότερα. Εκείνες οι στιγμές που το πάπλωμα είναι καταφύγιο, το κορμί ξεκούραστο και ακίνητο αλλά που μέσα βράζει για να πάρει μπρος, που δεν χρειάζεται ακόμα να σκεφτείς υποχρεώσεις και προγράμματα, προβληματισμούς και στενοχώριες, που η αφή δεν είναι αίσθηση αλλά σκέψη. Αυτές τις στιγμές, τις λίγες όμορφες πριν ανοίξεις τα μάτια το πρωί, γιατί καλέ μου γείτονα μου τις στέρησες με τα τρυπάνια σου??
Filed under: daily live
…and you are getting a haircut.
[Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για το άκυρο του, ας πούμε, post, το ανεξήγητο ranting και το emo υφάκι. Αν έχετε άγνωστες λέξεις, google it.]
Κι ενώ ο κόσμος μπαίνει σ’ αυτό εδώ το blog ψάχνοντας για graffiti, κούτες μετακόμισης και κουβερλί γνωστής εταιρίας ειδών σπιτιού (ας μην ενισχύσουμε τα lame search terms) και απογοητεύεται από αυτό που αντικρίζει, η υπογράφουσα γυρίζει σπίτι ημιμεθυσμένη, έχοντας αποκομίσει ένα ημι-celebrity sight πέρα από το ημιαρκετό buzz του ξινού της cuba libre, με το μαλλί ανάκατο και το μάγουλο φρέσκα κόκκινο από το ημι-αναμενόμενο χαστούκι. Αλλά έτσι είναι αυτά, όταν επιμένεις να ποντάρεις ενάντια στα φαβορί συνήθως χάνεις. Και ο κόσμος ξαφνικά γίνεται κινέζος, από αυτούς που τριγυρίζουν χαμένοι με το χάρτη, το backpack και τη φωτογραφική μηχανή ετοιμοπόλεμη. Τι συμβαίνει, δεν καταλαβαίνω? Χα! Κοροϊδευόμαστε? Η ανόητή μου ιδιοσυγκρασία ήρθε να σου χαλάσει τη ζαχαρένια για άλλη μια φορά, αυτό συμβαίνει. Τα φαινόμενα απατούν ειδικά όταν κρύβεις την αλήθεια. Λυπάμαι που δε σκέφτομαι όπως θα βόλευε κι εσάς κι εμένα. Φτου! Τι να πω? Να πω “τέλος” για 100στή φορά? Αναξιόπιστη θα μου φανώ. Καλύτερα γέλα παλιάτσο να δούμε που θα σε βγάλει. Γιατί το βλέμμα και τα λόγια τα έχουν πει όλα ξανά και ξανά. Γέλα, λέμε. Και αν μπορέσεις, άσε τους άλλους να κουρεύονται.
Filed under: thoughts & taunts
“Γιατί τη στιγμή που κάποιος αρχίζει να μας γίνεται απαραίτητος βγάζουμε τον χειρότερο εαυτό μας?”, αναρωτήθηκε μέσα από την οθόνη.
Εκεί που λες ότι το κεφάλι σου καθαρίζει έρχεται ο φιλοσοφημένος φίλος να σε πει μαλάκα. Με τακτ. Αλλά μαλάκα. Κοιτάω το πληκτρολόγιο, ξανακοιτάω την οθόνη. Τι να σου πω ρε συ, ίσως να είναι που φοβόμαστε να αφήσουμε τον εαυτό μας να χαθεί μέσα στον άλλο, είπα με ρομαντική διάθεση και μισοβουρκωμένο μάτι. Ίσως επειδή είμαστε υπερβολικά εγωιστές, μου ήρθε η απάντηση. Δεν το πιάνω, ξέρω ότι πολλές φορές είμαι ένα bubble kid που ζει στο δικό του κόσμο αλλά δε μπορώ να δεχτώ ότι ισχύει. Νομίζω είναι όμορφο να γνωρίζεις έναν άνθρωπο που να σου ταιριάζει στα μισά. Να κουμπώσετε σε αυτά και να ανοίξεις το κεφάλι σου στα άλλα μισά και να μάθεις και δυο πράγματα. Μπορεί να μη συμβαίνει συχνά αλλά for fucks sake give it your best. Καλά, ναι, βάλτου και ροζ κορδελάκια, ζαχαρωτά και γαλάζιους μονόκερους, κοροϊδεύει. Δεν είναι άπιαστο. Το έχω κρατήσει στα χέρια μου, το ξέρω ότι υπάρχει. I’ve just misplaced it. Αγύριστο κεφάλι, σου λέει, πότε θα μάθεις. Τι να μάθω παραπάνω από το ανεξήγητο δέσιμο που προκύπτει. Τι φταίω εγώ που μπορεί να βαριέμαι, να νυστάζω ή να στενοχωριέμαι μαζί του και πάλι να μην θέλω να το αλλάξω. Κι αν κάπως θέλω να το αλλάξω είναι να βαριέμαι, να νυστάζω και να στενοχωριέμαι περισσότερο. Έτσι όμως, μαζί. Έτσι πάνε τα ωραία. Κάτσε εκεί με την κουβέρτα σου και σκέψου γιατί θα κοιμηθείς μόνη σου απόψε, να δω τι θα καταλάβεις. Σα να λιγόστεψα ρε φίλε. Πάνε τα μεγαλεία. Δεν είμαι πια το καινούριο shiny παιχνίδι που θα του αφιερώσεις όλο σου το χρόνο για να ανακαλύψεις τι μπορεί να κάνει και να φανταστείς μαζί του νέες ιστορίες. Ναι, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς, γελάει μαζί μου. Και καμιά φορά χρησιμοποιείς και τα παλιά παχνίδια για να γεμίζει η ιστορία. Δε μου αρέσουν οι Β’ ρόλοι. Είμαι γεννημένη πρωταγωνίστρια αλλά στην πορεία το έχασα λίγο. Ψώνιο. Κατάλαβες τι εννοώ ρε συ. Αναπολώ τις δόξες σαν τη Ζωζώ που δε λέει να καταλάβει ότι είναι απολίθωμα. Εσύ δεν κατάλαβες. Το μάζεψες το χαμό από το πάτωμα, τώρα μένει να τον βάλεις πίσω στα ράφια. Γεμίζεις τα χέρια σου τόσο που δε βλέπεις αυτά που είναι μπροστά σου. Στο φωνάζει ξεκάθαρα κι εσύ κάνεις την κουφή ενώ θα έπρεπε να το παίξεις van gogh. Ε? Να μπαίνει από το ένα αυτί αλλά να μη μπορεί να βγεί απ’ τ’ άλλο. Καλά. Καληνύχτα, μας υποχρεώσατε με τις αμπελοφιλοσοφίες σας. Στη δική μου φούσκα τα πράγματα είναι πιο ωραία. Αναρωτιέμαι αν θα μου έκανε παρέα.
Filed under: a bit of randomness
Το Kansas έγινε 1 έτους! Μαζί του συμπλήρωσε και η υπογράφουσα τον πρώτο χρόνο μιας νέας ζωής. Ήταν ομολογουμένως ένας περίεργος χρόνος.
Ένα χρονιάρικο που ήρθε σ’ έναν καινούριο κόσμο πρέπει να ανακαλύψει τα πάντα γύρω του, να αποκτήσει συνήθειες και να αρχίσει να συνειδητοποιεί σιγά σιγά τον εαυτό του. Στο συμπλήρωμα του πρώτου χρόνου έχει πλέον αρχίσει να μαθαίνει να κινείται μόνο του, να πίνει και να χειρίζεται αντικείμενα. Αρχίζει να μιλάει, να παρατηρεί τους γύρω του και να επικοινωνεί μαζί τους. Αντιλαμβάνεται πλέον τη δυσαρέσκεια των άλλων, μπορεί να εκφράσει την αγάπη του, μπορεί να δείξει φόβο ή θυμό. Τείνει να προσκολλάται σε αντικείμενα ασφάλειας και ηρεμεί όταν το βάζεις σε πρόγραμμα ή σε μια ρουτίνα.
Hey, I realised… I just turned 1!
Μα πόσο ευχάριστη διαδικασία είναι το να ψάχνεις δουλειά! Θα μπορούσα να το κάνω για πάντα…ΝΟΤ.
Έχει 2 μήνες τώρα που άρχισα να χρησιμοποιώ αυτό το dreadful ρήμα για να περιγράφω τα νέα μου. “Να, μωρέ, ψάχνω…” <insert tilted head motion & sad expression>. Ναι, κρίση, μπλα μπλα, δύσκολοι καιροί, μπλα μπλα, δεν υπάρχουν δουλειές, μπλα μπλα. Well….
6 ώρες… μου πήρε να ανανεώσω το βιογραφικό και το portfolio (το αρχικό μου είχε πάρει 2-3 μέρες).
2 ώρες… περίμενα το μαλάκα το φωτοτυπά να μου το τυπώσει.
65 mail… έστειλα σε γραφεία at random (μόνο 3 ήταν απο αγγελίες, είναι κλειστός ο κύκλος προσλήψεων), 30 πριν 2 μήνες και 35 τώρα.
12 ώρες… μου πήρε συνολικά να βρώ και να χαζέψω όλα τα site των γραφείων και να κάνω ένα υποτυπώδες ξεκαθάρισμα, αποκλείοντας κυρίως αυτά που θα ήθελαν μετακίνηση 1 ώρας για να πας και αυτά που ειδικεύονται στην κατασκευή κοτετσιών και σουβλατζίδικων.
5 παυσίπονα… χρειάστηκα για να αντέξω τον πονοκέφαλο που δημιουργήθηκε από τις παραπάνω ώρες.
8 mail… πήρα από γραφεία που είχαν την ευγένεια να μου απαντήσουν έστω ότι δεν προσλαμβάνουν κόσμο σε αυτή τη φάση, κι ας ήταν κονσέρβα [ Αγαπητέ συνάδελφε / κύριε Dorothy...]
3 συναντήσεις… ήταν το αποτέλεσμα των 30 πρώτων mail, 2 από τις οποίες προφανώς δεν ήταν αποτελεσματικές (ψάχνω ακόμα λέμε) και η τρίτη που έγινε μπας και χρειαστούν άτομο στο αόριστο μέλλον [υποθέτω δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν εκείνη τη μέρα μεταξύ 5-6 το απόγευμα].
10%… το ποσοστό που προκύπτει από το παραπάνω συλλογισμό. Περιμένω 3,5 συναντήσεις από τα υπόλοιπα που έστειλα.
9 μήνες… είναι η προϋπηρεσία που δεν αρκεί για να εντυπωσιάσει τον πιθανό μέλλοντα εργοδότη, αλλά ήταν υπεραρκετή για να ισοπεδώσει την ιδεαλιστική ομορφιά που σου δημιούργησε επί 7 χρόνια η σχολή για το αντικείμενο.
1 συμμετοχή σε διαγωνισμό… είναι το χάσιμο χρόνου και χρήματος που πρέπει να θυσιάσω μπας και θυμηθώ ποια είναι αυτή η χαρά του επαγγέλματος που διάλεξα.
1 απογοητευμένο αρχιτεκτονάκι… είναι το αποτέλεσμα της παραπάνω διαδικασίας μιας και συνειδητοποιεί ότι αν δεν έχεις άκρες δεν μπαίνεις εύκολα στον κύκλο (σουρρεαλιστικό approach).
10 κιλά… ζυγίζει το βάρος του κουράγιου που πρέπει να πάρει το said αρχιτεκτονάκι για να κινήσει διαδικασίες πιο αποφασιστικά, γιατί αλλιώς μας βλέπω να μοιράζουμε φυλλάδια στα φανάρια.
Μα, autocad και στο iPhone?!? Seriously, dear Autodesk? Μπορώ να καταλάβω το λόγο ύπαρξης εκατομμυρίων applications για χαζοπαίχνιδα, ιντερνετικών εφαρμογών όπως το msn, το skype ή το failbook, απλοποιημένες μεταφορές του photoshop ή του sketchbook, μπορώ ακόμα να καταλάβω και αυτές τις χαζομάρες που κάνουν την οθόνη να δείχνει σα να είναι γεμάτη μπύρα και όταν κάνεις tilt τη συσκευή να φαίνεται σα να αδειάζει το “ποτήρι” σου. Αλλά autocad δεν περίμενα, ρε φίλε!! Και να σκεφτείς ότι ακόμα δεν έχει βγει το πρόγραμμα καν για mac (αν και πλησιάζει και αυτή η ώρα επιτέλους). Δεν μπορώ να πω όμως, το να είσαι αρχιτέκτονας και να έχεις autocad ακόμα και στο κινητό σου προσθέτει πολλά ultra-geeky-coolness-points (along side με το plants vs zombies κι ας το έχεις τερματίσει 3 φορές ήδη και στο pc).
Αναρωτιόμουν πάντως σε τι μπορεί να χρησιμεύσει αυτή η εφαρμογή αφού το να σχεδιάσεις είναι πρακτικώς αδύνατο πάνω σε αυτή την οθονίτσα με τα εκάστοτε χοντροδάχτυλα και την ακρίβεια που μπορεί να απαιτεί ένα τέτοιο σχέδιο. Ίσως η Autodesk να έχασε κάποιο στοίχημα με την Apple. Γιατί η δυνατότητα αυτή σου δίνεται, έστω σε ένα πολύ basic επίπεδο. Τώρα ποιος μπορεί να την εκμεταλλευτεί και πως παραμένει ένα μυστήριο για μένα. Κατέληξα λοιπόν, στο ότι πέρσι στα γιαπιά και τις επιβλέψεις που ανακαλύπταμε κάποια διάσταση που δεν είχε μπει στα σχέδια και μπορεί να χρειαζόταν στον μάστορα, αντί να τρέχω σαν το Βέγγο στο γραφείο για να τυπώνω ξανά – μανά ή να προσπαθούμε στο περίπου να υπολογίσουμε με κλιμακόμετρα, βουαλά! η λύση θα ήταν στο χέρι μου. Measure, line, tap, result! Now THAT’S handy!! Οκ οκ, τουλάχιστον η εφαρμογή διατίθεται δωρεάν…
